Verslag Winterweek Vercors
3-2-2017 tot 11/12-2-2017
Deelnemers: Christ, Felix, Hielke, Jan, Jorgis, Jurjen, Justin, Lisette, Monne, Philip, Robert, Teunis
Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst is erg lang, verwachte leestijd: 5 minuutjes.
De afspraak was als volgt: vrijdagavond 11 uur verzamelen. Dat wil zeggen: Philip huppelt nog rond in z’n onderbroek, Justin heeft een goed gesprek en Monne is zijn spullen aan het pakken om ze vervolgens te vergeten. Kortom, iedereen is in opperste staat van paraatheid en helemaal klaar voor een hele week eten, lopen, eten, slapen, eten en drinken.
Gelukkig is voor deze winterweek is een ander vervoermiddel dan de trein en vliegtuig gekozen, anders hadden we die zeker weten gemist. Maar met de vertraging van een ICE zijn we dan 1.5 uur later toch met drie auto’s onderweg. Twee richting Frankrijk en één naar de Brahmslaan om Monnes vergeten spullen op te halen. Op naar de bergen en de sneeuw.
Of toch niet. Een halfuur voor de verwachte aankomsttijd zijn die bergen geen probleem. De sneeuw is echter nog ver te zoeken en de regen klettert rustgevend op de auto. Na de neiging onderdrukt te hebben om de aanstichter van deze reis, Christ, van de brug af te gooien vanwege het gebrek aan sneeuw, komen we bij een rotonde die gelukkig ons probleem verhelpt. Als we geen sneeuw hebben, dan maar naar de zon niet waar? Côte d’Azur lijkt dan ook een aanlokkelijke afslag te zijn, want iedereen weet dat daar de zon te vinden is. Toch nog even doorzetten naar Gresse-en-Vercors, de bestemming, want je weet maar nooit of die sneeuw nog komt.

Waar in Nederland eindeloze discussies gevoerd werden over dan wel met sneeuwschoenen gaan dan wel op ski’s, werd het in Frankrijk vrij duidelijk dat de eerste de beste de optie was. Het huren gaat vrij soepel en we krijgen nog wat laatste informatie over het gebied. Daarna het gewicht wat verdelen, sneeuwschoenen aan de tassen en gaan met die banaan. Na twee uurtjes lopen vonden we het wel mooi geweest (de meesten hadden misschien drie uur geslapen) en konden we ons installeren voor die avond. Monne heeft zich ’s nachts nog geherinstalleerd, want claustrofobie is toch niet zo prettig, zeker niet als je vergeet dat je het hebt.

Als we na de pauze het pad willen vervolgen lijkt het na een meter of 50 op te houden. Er zit maar één ding op: hélémaal terug langs het pad, naar de hut, verder naar beneden, terug naar de auto’s om via de andere kant het plateau op te gaan. Wel fijn voor Monne, want dan kan die z’n wc-papier uit de auto pakken. Teunis heeft hier weinig trek in en besluit voorzichtig zonder tas de helling af te gaan, om te kijken of het pad hieronder loopt. Jammer genoeg voor Monne is dat inderdaad het geval en kunnen we opgelucht onze weg vervolgen. Er is niks erger dan terug moeten lopen.

De volgende dag is het dan toch echt tijd om het plateau op te gaan. De pas opgaan is toch nog niet zo gemakkelijk, want halverwege de klim worden we getroffen door de storm die wat later kwam dan verwacht. Perfecte timing. Als het aan Robert had gelegen dan hadden we na deze dag heerlijk in tenten kunnen slapen, maar gelukkig is niet iedereen ‘too thick to open the door’ en kunnen we gebruik maken van een hut.
Die avond is het stressen; we zijn al bijna door de helft van de brandstof heen en daarnaast willen we niet nog zo’n terrordag op de pas hebben op de terugweg. Er wordt druk beraadslaagd en plannen opgesteld voor een nieuwe, veiligere route en besloten dat we geen lekker warm water meer in de thermosflessen krijgen om zo brandstof te besparen.

Het blijken niet de laatsten te zijn die we die dag zullen zien, want terug bij hut komt er nog een Frans gezin met zeven! kinderen bij. Zo groot zijn die hutten ook weer niet, maar met enig proppen, passen er toch 21 man in. Die avond wordt het nieuwe branderbeleid ingevoerd, wat me meteen de term viswijf oplevert. Hoe dan ook is het effectief, want we maken nog maar van drie keer zo weinig brandstof gebruik als voorheen, geen reden meer om de heli te bellen dus.
Dag vijf begint voor Felix en Jan lekker verfrissend, die vonden het namelijk een goed idee om uit het raam te springen en naakt in de sneeuw te gaan zwemmen. Het mocht niet echt baten, want die dag is vooral in trance achter je voorganger aanlopen: de vermoeidheid slaat in. Gelukkig heeft Philip de spirit van Akhil meegenomen om ons een beetje op te peppen. Die avond is het tijd voor sneeuwgevechten en iglo bouwen! Awesome! Robert maakt zelfs iglo drinks en voor degenen die niet geflusht worden voor het overtreden van de regels, “One rule Philip, just one”, is er misschien nog wel wat meer spirit van Akhil.
De zesde dag is de laatste volledige dag op het plateau. Het zicht is te slecht om de pas op te gaan om van het uitzicht te genieten. Dus we lopen lekker omlaag richting de laatste hut. Hier worden er nog wat sneeuwhutten gemaakt, tenten opgezet en voor de watjes lekker binnen geslapen.

Door Lisette Kloosterboer
